گويد من در خراسان در مجلس مامون برابر ذو الرياستين بودم و امام رضا عليه السّلام حضور داشت و ذكر شب و روز پيش آمد و بحث از اينكه كدام پيشتر آفريده شدند و در آن گفتگو نمودند و اختلاف كردند سپس ذو الرياستين آن را از امام رضا عليه السّلام پرسيد و از عقيده او در اين باره فرمود : از قرآن خدا جواب ميخواهى يا از علم حساب خودت ؟ گفت نخست از علم حساب . فرمود : شما نميگوئيد كه طالع دنيا سرطانست ، و اختران در شرف خود بوده‌اند ؟ گفت : چرا فرمود : پس زحل در ميزان بوده ، و مشترى در سرطان ، و مريخ در جدى ، و زهره در حوت ، و ماه در ثور ، و خورشيد ميان آسمان در حمل و اين نشود جز در روز ، گفت : آرى از قرآن خدا چطور ؟ فرمود : قول خدا عزّ و جلّ « و نيست شايسته خورشيد كه دريابد ماه را و نه شب كه پيش باشد بر روز » يعنى روز پيش از آنست . سيد گفته : همين مطلب را به چند سند از ابن جمهور عمّى كه دانشمند فاضلى است روايت داريم از كتاب الواحده ( و آن را با لفظ ديگرى نقل كرده ) . 21 - و از همان بنقل از كتاب ابن أبى جمهور بسندش كه چون أمير المؤمنين عليه السّلام بمنبر برآمد و فرمود : از من بپرسيد پيش از آنم كه نيايد ، مردى از سياهى چهره ماهش پرسيد و فرمود : كوردلى است كه از مبهمى سؤال كند ، قول خدا عزّ و جلّ را نشنيدى كه ميفرمايد « زدوديم نشانه شب را و نموديم نشانه روز را بينا 12 - الاسراء » سياهى كه در ماه بينى اينست كه خدا عزّ و جلّ از نور خود دو خورشيد آفريد جبرئيل را فرمود : تا بال كشيد آن را كه در علم خدا گذشته بود چون خواست شب و روز و خورشيد و ماه و ساعات و روزها و ماهها و سالها و روزگارها ، و كوچ و فرودشدن ، و پيش آمدن و پس رفتن ، و حج و عمره و موعد وام ، و پرداخت مزد اجير ، و شماره ايام آبستنى ، وعده مطلقه ، و زنى كه شوهرش مرده و مانند آنها از هم جدا و مشخّص باشند .